Գլխավոր էջ | Գրանցում | Մուտք | RSS
Օրացույց
«  փետրվար 2013  »
երկերեչորհինուրբշաբկիր
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728
Մուտքի եղանակը
Մուլտիմեդիա
Սևանի Վազգենյան Դպրանոց. Հրաշափառ Աստուա...
Լուսինե Զաքարյան. Ծիրանի ծառ. mp3
Քրիստոնյա Հայաստան հանրագիտարան..pdf
Друг царя и царицы. Григорий Ефимович Ра...
Խաչի քո Քրիստոս. mp3
Սևանի Վազգենյան Դպրանոց Քրիստոս ի մեջ մե...
Մաղաքիա արք. Օրմանյան. Ազգապատում. Հատոր...
Սահակ եպս. Մաշալյան Աշխարհի վախճանը (տես...
Աղանդավորական կազմակերպությունների վտանգ...
Ամերիկյան մուլտֆիլմերի կործանարար ազդեցո...
Աղանդավորները փորձում են քայքայել պետութ...
Կոմիտաս Ասլամազյան. Ալ Այլուղս. mp3
Հնագիտական հայտնագործություն Օշականի Ս. ...
Սուրբ Մովսես Խորենացի. Աստվածաբանական եր...
Սահակ եպիսկոպոս Մաշալյան Արտաքսման կիրակ...
Աստվածաշունչին պատասխանները ծողովրդի հա...
Սևանի Վազգենյան Դպրանոց. Ընտրեալդ. mp3
Билл Мак-Кивер. Мормоны и многобожие pdf
Գեւորգյան հոգեւոր ճեմարանում ցուցադրվեց ...
Աննա Մայիլյան սիրտ իմ սասանի mp3
Տէր Կիւրեղ քհն. Տալեան - ԿԱԽԱՐԴՈՒԹՅՈՒՆ Ե...
Պատարագամատույց Հայ Առաքելական Ս. Եկեղեց...
Յորժամ. Վարուժան սարկավագ Մարգարյան. mp3
Առակներ. Հավաքածու. pdf
Մանուկներուն առկայությունը. pdf
Ejmiatsin bells
Եկեղեցական կյանք. քահանայից ամենամյա հավ...
Սամվել Անդրանիկի Պողոսյան. Հայոց ցեղասպա...
Կյանքի Խոսք աղանդի մասին Տեր Եսայի քահան...
Շոու բիզնեսի ներկայացուցիչները քարոզում...
Կոմիտաս վարդապետ Մոկաց Միրզա. mp4
Սահակ եպս Մաշալյան ապաշխարություն
Առաքելոյ աղաւնոյ. Հոգեգալուստ. mp3
Դասախոսություն Գեւորգյան հոգեւոր ճեմարան...
Որոգինես. Աղոթքի մասին.pdf
ՍԲ. Պատարագ Կոմիտասյան 01 mp3
ՍԻՐԱՆԿՅՈՒՆ ծրագրի հյուրն է Տեր Վահրամ քա...
ՍՈՒՐԲ ԿՈՒՅՍԻ ԸՆԾԱՅՈՒՄԸ ՏԱՃԱՐԻՆ (տեսանյու...
Կոմիտաս Ասլամազյան. Քելեր ցոլեր mp3
Л.Ф. Обухова. Преодоление биогенетически...
ՎԱՐՔ ՍՈՒՐԲ ՀԱՅՐԵՐԻ. pdf
Հայր Ղևոնդի Նոր տեսանյութը: (ՄԱՍ 1-2) Կ...
Եկեղեցի հաճախելու կանոները
Ժամակարգության մեկնություն. Արված մեր սո...
Սահակ եպս. Մաշալյան. Հիսուսին որպես Տեր ...
Սուրբ Գրիգոր Տաթևացի. «Հայր մերի»-ի մեկն...
Սահակ եպիսկոպոս Մաշալյան Անվանակոչությու...
Գերաշնորհ Տ. Միքայէլ եպիսկոպոս Աջապահեան...
Դասախոսություն Գեւորգյան հոգեւոր ճեմարան...
Վարք Սրբոց Ա. Աբդա - Գրիգոր Աստվածաբան. ...
Գլխավոր էջ » 2013 » փետրվար » 27 » Աստված չի փառավորում մեկին, որ ուրիշներից է փառք փնտրում

20:20
Աստված չի փառավորում մեկին, որ ուրիշներից է փառք փնտրում


Սովորեցե՛ք ինձնից, որ հեզ եմ եւ սրտով խոնարհ: Մատթ. 11;29
Քրիստոս ինքնիրեն կոչեց հեզ ու խոնարհ, ուստի Նա չի կարող աշխատել կամ գործակցել մեկի հետ, որ հպարտ ու ամբարտավան է։
Ամբարտավան մարդը անձնապաստան մարդ է, այսինքն, նա մեկն է, որ ինքն իր նկատմամբ կույր վստահություն ունի, մեկը՝ որի հույսը ինքն իր անձն է, մեկը, որի ապավենը ինքն իր կարողություններն են։ Այսպիսի մարդը չի կրող Սուրբ Հոգու օրհնությունը վայելել, որովհետեւ նա ինքն իրեն է օրհնություն համարում։
Աշխարհի մեջ չի ապրել մեկը, որ փորձած լինի ինքն իրեն բարձրացնել, եւ վայելած լինի Աստծո առաջնորդությունը։ Աստված չի մեծացնում մեկին, որի կյանքի նպատակը մեծանալն է։ Չի փառավորում մեկին, որ ուրիշներից է փառք փնտրում։
Աշխարհի ակնոցով դիտելիս հաջող մարդը ա՛յն մարդն է, որ մեծ հարստության տեր է դառնում եւ շրջապատվում կյանքի լավ պայմաններով, իսկ Աստծո ակնոցով դիտելիս հաջող ու երանելի մարդը ա՛յն մարդն է, որ դարձի է գալիս Քրիստոսով եւ ձեռք է բերում փրկություն, քավություն, արդարացում եւ հավիտենական կյանք։
Աստված բարձրացնում է ո՛չ թե ինքն իրեն բարձրացնողին, այլ Իրեն բարձրացնողին։ Փիլիպպեցիներին ուղղված նամակի մեջ կարդում ենք, որ Քրիստոս «ինքն իրեն խոնարհեցրեց եւ Աստծուն հնազանդվեց» եւ «դրա համար էլ Աստված նրան շատ ավելի բարձրացրեց եւ նրան տվեց այն անունը, որ վեր է բոլոր անուններից» (Փլպ. 2.8-9)։
Հովհաննես Մկրտիչը ինքն իրեն խոնարհեցրեց, երբ Քրիստոսի վերաբերյալ ասաց. «Նա ինձնից ավելի հզոր է, եւ ես նրա կոշիկների կապերն իսկ արձակելու արժանի չեմ» (Մտ. 3.11), իսկ Քրիստոս նրան բարձրացրեց ու պատվեց, երբ ասաց. «Վստահ եղեք, որ մարդկանց մեջ Հովհաննես Մկրտչից մեծը չի ծնվել» (Մատթ. 11.11)։
Պողոս առաքյալը անչափորեն խոնարհ անձնավորություն էր։ Երբ նա խոսում է իր եւ առաքյալների մասին ասում է. «Առաքեալների մեջ հետինն եմ ես եւ արժանի իսկ չեմ առաքյալ կոչվելու, քանի որ Աստծո Եկեղեցին հալածեցի» (Ա Կորնթ. 15.9), իսկ երբ խոսում է մեղավորների մասին, ինքնիրեն կոչում է «առաջին մեղավորը» (Ա.Տմ 2.15)։ Տարօրինակ չէ,՞ որ Պողոսի պես մեկը ինքնիրեն նկատում է հետինը առաքյալների մեջ եւ առաջինը մեղավորների մեջ։ Մարդիկ ընդհանրապես հակառակն են անում։ Մարդիկ միշտ ուրիշին են մատնացույց անում, երբ խոսքը մեղավոր կամ հանցապարտ լինելու մասին է, իսկ երբ խոսքը արդար ու բարի լինելու մասին է, իրենք իրենց են մատնացույց անում։
Գողիաթի ինքնավստահությունը նրան գոռոզության առաջնորդեց։ Նա նույնիսկ հանդգնեց Աստծուն նախատել (Ա Թագ. 17.26)։ Նա վստահեց իր հաղթակազմ եւ հուժկու մարմնին, ապավինեց իր տարիների պատերազմական փորձին, իր սրին, նիզակին ու գեղարդին, բայց Աստված նրան խոնարհեցրեց պատանի Դավթի ձեռքով, որ նրան տապալեց ու գլխատեց (Ա Թագ. 17.49-51)։
Ընդհանրապես մարդկանց հպարտության ու գոռոզության առաջնորդողը Գողիաթի հոգեբանությունն է։ Նրանք, որ Գողիաթի նման ապավինում են իրենց անձերի ճարպկությանը եւ կարողությանը, եւ կարծում են, որ իրենց սեփական զորությամբ ու միջոցներով կարող են իրագործել իրենց փափագները, երազները, աշխատանքները, տեսիլքները, հաղթանակները, նրանք վաղ թե ուշ հուսախաբ են լինում։
Հակոբոս առաքյալը ասում է. «Տերը հակառակ է ամբարտավաններին, մինչդեռ խոնարհներին շնորհ է տալիս»(Հակ. 4.6)։ Ինչո՞ւ է Աստված հակառակ ամբարտավաններին։ Ամբարտավան մարդը Աստծուն հուսալու եւ ապավինելու փոխարեն, ինքն իր անձին է ապավինում, եւ այս երեւույթը գրգռում է Աստծուն, որովհետեւ նա, որ ինքն իր անձի վրա է հույս դնում եւ ապավինում՝ ինքնիրեն է, որ պատվում եւ փառավորում է, մինչդեռ նա, որ Աստծո վրա է հույս դնում եւ ապավինում՝ Աստծուն է, որ պատվում եւ փառավորում է։
Աստված թույլ չի տա, որ մարդիկ հպարտությամբ հափշտակեն իր փառքն ու պատիվը։ նա հայտարարում է` ասելով. «Իմ փառքը ուրիշին չեմ տա» (Ես. 42.8, 48.11)։ Աստված մերժեց իր փառքը տալ Հերովդես Ագրիպպասին։ Երբ Հերովդեսը խնդիր լուծելու համար իր թագավորական զգեստը հագավ եւ եկավ ատյան նստեց ու սկսեց խոսել, ամբոխը աղաղակեց` ասելով. «Մարդ չէ՛ խոսողը, այլ Աստված»։ Այս խոսքի վրա «տեղնուտեղը Տիրոջ հրեշտակը հարվածեց նրան, քանի որ փառքը Աստծուն չվերագրեց» (Գործ. 12.21-23)։ Սա դաս պետք է լինի բոլոր նրանց, որոնք Հերովդես Ագրիպպասի հոգուց են կրում իրենց ներսում։
Հիշենք նաեւ Նաբուգոդոնոսորի օրինակը։ Երբ նա իր պալատի պատշգամբում ճեմում էր, շրջակա գեղեցիկ շինություններին նայեց եւ հպարտանալով ասաց. «Այս չէ՞ այն մեծ Բաբելոնը, որ ես իմ զորությամբ ու կարողությամբ, իմ փառքի համար շինեցի»։ Խոսքը տակավին չավարտած` երկնքից մի ձայն նրան ասաց, թե թագավորությունը խլվեց իր ձեռքից, եւ թե ինքը անասունների նման խոտաճարակ պիտի լինի, մինչեւ որ հասկանա «թե մարդկանց թագավորության վրա Բարձրյալն է տիրում եւ այն իր ուզածին է տալիս» (Դան. 4; 28-33)։

Աղբյուր՝«Սյունյաց Կանթեղ» N37






Բաժին: Քրիստոնեական դասընթացներ | Դիտումներ: 999 | Ավելացրեց: Տեր_Համբարձում | Պիտակներ: Parasirutyun, Խոնհարություն, Xonharutyun, Փառասիրություն, Փառք, Parq | Հեղինակություն: 4.7/11
Որոնում կայքում


Armenian Directory
Սույն կայքի նյութերը պաշտպանված են հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը կայքին պարտադիր է:
Օնլայն ընդամենը: 1
Հյուրեր: 1
Օգտվողներ: 0

Հայ Առաքելական Ս. Եկեղեցի © 2011-2013