Գլխավոր էջ | Գրանցում | Մուտք | RSS
Օրացույց
«  մարտ 2013  »
երկերեչորհինուրբշաբկիր
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
Մուտքի եղանակը
Մուլտիմեդիա
Շոու բիզնեսի ներկայացուցիչները քարոզում...
Աղանդավորական կազմակերպությունների վտանգ...
Տեր Հովհաննես. Հեթանոսության մասին
Բելլա Բարսեղյան. Հեթում Ա արքան` միջ...
Ս. Գրիգոր Նարեկացի - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ...
Ս. Հովհան Որոտնեցի «Մեկնողական-իմաստասիր...
ԵԿԵՂԵՑԱԿԱՆ ՕՐԱՑՈՒՅՑ. 2012Թ. pdf
Լուսինե Զաքարյան. Հորժամ. mp3
Նոր Վարագույր ներկայացվեց Մայր Աթոռին
Վարդան Պետրոսյանը Գևորգյան հոգևոր ճեմարա...
Սահակ եպս. Մաշալյան Անառակ որդու վերադար...
Առակներ. Հավաքածու. pdf
ՃՇՄԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆ «ԿՅԱՆՔԻ ԽՈՍՔ» ԱՂԱՆԴԻ ՊԱՐԱԳ...
Введение в сектоведение. В.Ю. Питанов, 2...
Արևագալի ժամերգություն 4
Ժամանակակից աղանդները Հայաստանում (Մորմո...
«Ավետարանական» աղանդ կամ մի « բարենորոգչ...
Քրիստոնեական հանրամատչելի գիտելիքներ բոլ...
Анна А. Зализняк. Семантическая дериваци...
Սևանի Վազգենյան Դպրանոց Օրհնյալ է Աստված...
Կոմիտաս Վարդապետ. Արորն ու Տատրակն. mp3
Սահակ եպիսկոպոս Մաշալյան Մահ և անմահութ...
Մամլո ասուլիս աղանդների կործանարար գործո...
Արշակ Տեր Միքելյան Հայաստանյաց Սուրբ Եկե...
Աղանդավորները փորձում են քայքայել պետութ...
Հայաստանի Հանրապետության Զինված ուժերում...
Խաչի քո Քրիստոս. mp3
Տեր Հովհաննես. Հարբեցողության մասին
Սևանի Վազգենյան Հոգևոր Դպրանոց. Եկեղեցին...
Սուրբ Եղիշե վարդապետ. Աստվածաբանական երկ...
Կոմիտաս Ասլամազյան. Շողեր ջան mp3
Աշխարհի երկրների բնակչության կրոնական (կ...
Ս. Գրիգոր Նարեկացի - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ...
Շահումյան գյուղում օծվեց «Թուխ Մանուկ» մ...
А. В. Тонконогов. Пенитенциарная сектало...
Սատանիստներ mp4
Нострадамус: Предсказания сбываются?. pd...
Վազգենյան դպրանոց Ոգու պատմություն (ֆիլմ...
Աղանդները արյան մեջ
Սահակ եպիսկոպոս Մաշալյան. Երկու ուխտավոր...
Զքեզ աղաչեմք. Փառաւորեալ Աստուած. Վարուժ...
Լուսինե Զաքարյան. Ուր՞ Ես Մայր Իմ mp3
Ս. Գրիգոր Նարեկացի - ՄԱՏԵԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹԵԱՆ...
«Հույս կենաց» Քրիստոնեական դաստիարակությ...
Կոմիտաս Ասլամազյան. Կաքավիկ mp3
Առաքյալներ. pdf
Ուխտագնացություն Ակունք գյուղի Սուրբ Կար...
Դպրոցական միջին տարիքի աշակերտների քրիստ...
Զգուշացէ՛ք. «Կեանքի խօսք»-ն աղանդ է...
Մանուկներուն առկայությունը. pdf
Գլխավոր էջ » 2013 » մարտ » 28 » ԿՏԱԿ. Առավել հուզիչ պատմություն լսած չեք լինի

22:51
ԿՏԱԿ. Առավել հուզիչ պատմություն լսած չեք լինի


 ՍԳՈ ԱՎԱԳ ՈՒՐԲԱԹԻ ՔԱՐՈԶ` ԱՌԱՔԵԱԼԻ ՀԵՏԵՎՅԱԼ ԽՈՍՔԻ ՀԱՄԱՁԱՅՆ. «ԿՏԱԿԸ ՀԵՏ ՄԱՀՈՒ Է ՀԱՍՏԱՏՈՒՆ»

 Մարդիկ սովորություն ունեն, երբ մեկը մեռնում է ու կտակ է թողնում, և ուրիշ մեկը գնում է նրա ընտանիքին մահվան գույժը հաղորդելու, նրան շատ սիրողներն ավելի են ողբում: Այսպես էլ այսօր մեռավ մեր (հոգիների) Հայրը` Քրիստոս: Ես էլ գալով գույժ եմ բերում ձեզ, քանի որ ժամանակ կա լալու և ժամանակ կա ուրախանալու: Այսօր թեպետ մեր հոգիների համար ուրախություն է, քանի որ մեր հոգիները Քրիստոսի չարչարանքներով ազատվեցին դժոխքից, սակայն մարմնապես սուգ է ու տրտմություն: Ինչպես որ երկնքում լուսատուները խավարեցին, երկիրը շարժվեց, վեմերը ճեղքվեցին, Տաճարի վարագույրը պատռվեց, այնպես էլ մեր տաճարների լույսերն ենք հանգցնում այս գիշեր:
 Սրա համար մենք այսօր պետք է սգանք, ողբանք արարածների հետ և Քրիստոսին չարչարանակից լինենք: Մարդն իր հոր մահը տասը բանի համար է ողբում. նախ` եթե ծեր է մեռնում, մարդը չի կարող լաց լինել: Բայց եթե երիտասարդ հասակում է մեռնում, առավել են ողբում. իսկ մեր Տերը երեսնամյա էր:
 Երկրորդ` եթե մեկի հայրն իր մահով է մեռնում, պետք չէ լալ. իսկ մեր Տերը բազում նախատինքներով ու չարչարանքներով մեռավ:
 Երրորդ` եթե մեկն իր մեղքերի և անիրավության համար է մեռնում, պետք չէ լալ, իսկ մեր Տերը, որ անմեղ էր, մեզ համար մեռավ, և իր բազում բարությունների փոխարեն սպանվեց:
 Չորրորդ` եթե որդիները հոր մահվան պատճառը չեն լինում, (այդքան) չեն լալիս. սակայն ինչպես Դավիթը, որ հույժ ողբում էր հրեշտակի կողմից կոտորված ժողովրդի համար, քանի որ գիտեր, որ իր մեղքերի պատճառով է դա, - այսպես էլ մենք պետք է առավել ողբանք, քանի որ Քրիստոսի մահվան պատճառը մեր մեղքերն էին:
 Հինգերորդ` եթե ռամիկ շինականներից մեկն է մեռնում, կսկիծն այդքան մեծ չէ, որքան թագավորի մինուճար ու գեղեցիկ որդու մահվան դեպքը, ահա այսօր անմահ Թագավորի Որդին է մեռնում:
 Վեցերորդ` եթե խստասիրտ, չար և անհաղորդ մեկն է մեռնում, այնպես չեն ողբում, ինչպես ողորմած ու բարի մարդու համար, իսկ մեր Տերը հույժ ողորմած էր, ինչպես որ լալիս էր Ղազարոսի համար:
 Յոթերորդ` երբ որ մեկն ուրիշներին լաց լինելիս է տեսնում, ինքնաբերաբար ինքն էլ է սկսում լալ. ահա, եթե այսօր անբան և անշունչ արարածները լալիս են, ինչպես արեգակն ու լուսինը, ապա որչափ առավել պետք է լացեն (Աստծո) բանական որդիները:
Ութերորդ` եթե մեկը հեշտ մահվամբ և առանց չարչարանքների է մեռնում, չեն լալիս. իսկ Քրիստոսի մահը չարչարանքներով առավել մեծ էր, քան բոլոր սրբերինը: Եվ սա վեց պատճառ ունի, նախ` Նրա մարմինն ավելի էր զգում չարչարանքները, քանի որ նման էր աչքի, որ առավել զգայուն է. Նա կուսածին էր և Սուրբ Հոգուց, մեղքերի մեջ ապրող մյուս մարդկանց նման մարմինը չէր կոշտացել:
 Երկրորդ` սրբերի չարչարանքներն իրենց հոգուն փոքր ինչ ուրախություն էր բերում, և այդ ուրախությունն անցնում էր նաև մարմնին, իսկ Քրիստոսի մարմնին ամենևին ուրախություն չեղավ, քանի որ մեր փրկության գինը եղավ:
Երրորդ` տարբեր են չարչարանքները. այն որ պարանով է կախվում ավելի քիչ է տանջվում, քան Նա, Ում ձեռքերն ու ոտքերը գամում են, քանի որ այդտեղ են հավաքված բոլոր անդամների ջիլերը, ուստի ցավն ավելի զգալի է:
 Չորրորդ` առհասարակ Քրիստոսի բոլոր անդամներն էին չարչարվում, և որևէ անդամ առանց չարչարանքի չմնաց:
 Հինգերորդ` մոր պատճառով, քանի որ տեսնում էր Որդու չարչարանքները. (առհասարակ) երբ մեկին չարչարում են, մորը տանն են պահում:
Վեցերորդ` բոլոր մարդկանցից չարչարանքներ կրեց, հրեաներից ու հեթանոսներից, տղամարդկանցից ու կանանցից, ծերերից ու երիտասարդներից, կառավարիչներից ու հպատակներից, քահանաներից ու ժողովրդից: Իսկ Նրա բարեկամները փախան, և Նրա մոտ ոչ ոք չմնաց: Սրա մասին է Երեմիան իր ողբում ասում. «Ձեզ եմ ասում, ճանապարհի’ անցորդներ, դարձե’ք, նայե’ք ու տեսե’ք, արդյոք երբևէ եղե՞լ են այսպիսի ցավեր, որ ես կրեցի»:
Իններորդ` եթե օտար կամ թշնամի է սպանվում, ոչ ոք չի կոծում, իսկ մեր Տերը մեր ճշմարիտ սիրելին ու բարեկամն էր, հայրն ու եղբայրը:
Տասներորդ` եթե մեկին օտարներն են սպանում, մեծ բան չէ, իսկ Տերը` Քրիստոս, ազգականների և սիրելի աշակերտ Հուդայի կողմից մահվան մատնվեց:

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***
 ... Ով խորամա’նկ Հուդա, նրա համա՞ր ես վաճառում Քրիստոսին, որ քեզ ներեց քո հորն ու մոր սպանությունը, աշակերտության կոչեց, մեռելներին հարություն տալու զորություն շնորհեց ու գանձապահ նշանակեց: Ո’վ նենգավոր Հուդա, երբ կամենում էիր վաճառել Աստծո և Մարիամի Որդուն, ինչո՞ւ նախապես չգնացիր Կույս մոր մոտ, քանի որ (ավելիով) կվճարեր ու քեզ ոսկի կտար: Ո’վ թշվառական, որևէ ծառայի, որ ոչինչ չգիտի, հարյուր դահեկանով են վաճառում, իսկ դու Վարդապետին և երկինքն ու երկիրն Արարողին երեսուն արծաթով վաճառեցիր: Թաքուն ու հեշտ ես վաճառում այն, ինչ որ քոնը չէ, այլ գողացել էիր. ահա լավ կլիներ, որ ծնված չլինեիր:
Եվ երբ գնում էր Տիրոջը վաճառելու, Տերը պարտեզում նստած ուսուցանում էր աշակերտներին: Փոքր-ինչ հեռացավ նրանցից ու սկսեց խորհել մահվան մասին: Նրա վրայից քրտինքը հոսում էր արյան կաթիլների պես: Արդ, եթե մահվան մասին խոսելիս այսչափ երկյուղ էր կրում, ապա որչափ առավել` չարչարանքների ժամանակ:
 Այն ժամանակ հրեաների բազմությամբ Հուդան եկավ, ու Հիսուս ասաց. «Ո՞ւմ եք փնտրում»: Ասացին. «Նազովրեցի Հիսուսին»: Ասաց. «Ես եմ» և բոլորը երեսի վրա գետին ընկան: Դու տես, որ կարող էր փրկել Իրեն նրանցից: Այն ժամ Հուդան ասաց. «Ո’ղջ եղիր, վարդապե’տ», ու Նրան համբուրեց: Հիսուս ասաց. «Ընկե’ր, համբուրելով ես մատնում մարդու Որդուն»:
Ո’վ խորամանկ Հուդա, սիրո նշանո՞վ ես մատնում Աստծո Որդուն...
 Այն ժամանակ հրեաները բռնեցին Հիսուսին: Իսկ Պետրոս, ջերմ սիրուց դրդված, հանեց սուրը ու Մաղքոսի ականջը կտրեց: Հիսուս ասաց. «Սուրդ տե’ղը դիր, քանի որ եթե կամենամ փրկել ինձ, հրեշտակների ավելի քան տասներկու գնդեր կիջեցնեմ: Այլ իմ կամքով եմ մեռնում, որովհետև եթե չմեռնեմ, աշխարհն ինչպե՞ս կփրկվի կամ մարգարեների գրվածքներն ինչպե՞ս կկատարվեն»: Նույնժամ նաև ծառայի ականջը բուժեց:
 Ապա կապեցին Նրան ու մեծ նախատիքներով տարան քահանաների մոտ, իսկ աշակերտները փախան: Նա քաղցրությամբ էր պատասխան տալիս քահանայապետին: Այն ծառան, որի ականջը Քրիստոս բժշկել էր, պարգևի փոխարեն Տիրոջն ապտակեց:
 Եվ երբ այն գայլը եկավ, սկսեց կծոտել Աստծո Գառին, ապա և մյուս գայլերը սկսեցին խածոտել: Ոմանք խփում էին, մյուսները պիղծ բերանով թքում էին երեսին, խփում էին գլխին, այլք փետում էին մազերը, գետին գցելով` ոտքերով ու ձեռքերով հարվածում էին:
Ո’վ Արարիչ Որդի Աստուծո, ո’վ Սուրբ Կույս Մարիամի Որդի, ի՞նչ վիճակի հասար մեր մեղքերի համար...
 Այն ժամանակ հրեաներն սկսեցին ծաղրել Նրան, իրենց մեջն առնելով` խփում էին ու ասում. «Մարգարեացի’ր, ո՞վ էր, որ քեզ խփեց»: Եվ սրանով չբավարարվեցին, այլ կապեցին Նրան քարեղեն կարծր սյունին և ամեն կողմից ուժգին հարվածում էին մինչև որ ամբողջ մարմինն արյունով պատվեց: Սրանց ձեռից անցավ Պիղատոսի զինվորների ձեռքը, որ մերկացրին Նրան ու գլխին փշե պսակ դրին: Ծաղրում էին. Նրան կարմիր քղամիդ հագցրին, ծունկի էին իջնում և ասում. «Ո’ղջ եղիր, հրեաների թագավոր»: Եղեգով հարվածում էին ու թքում ահեղակերպ երեսին:
 Այս ամենին Մարիամը տեղյակ չէր, այլ տանն աղոթում էր: Բայց պետք էր գնալ և պատմել նրան: Սակայն ո՞վ կգնա: Ո’վ Գաբրիել, դու, որ ծանոթ ես նրան, գնա’ ու պատմի’ր: Գաբրիելը պատասխանեց. «Քավ լիցի, որ ես այդ անեմ. միգուցե լսելով մեռնի. Ես նրան ուրախարար ավետիս եմ տվել, այժմ չեմ կարող մահվան գույժը տալ»: Ո’վ Սուրբ Հոգի, Դու, որ տրտմածների ուրախությունն ես ու սգավորների Մխիթարիչը, գնա’ և մխիթարի’ր նրան: Սուրբ Հոգին պատասխանեց. «Այս օրը մխիթարության և ուրախության օր չէ, եթե նույնիսկ ուրախություն հաղորդեմ, չի ընդունի»: Ո’վ մարիամանք, Կույսի սիրելիներ, դո’ւք հայտնեք նրան Որդու մահանալը հրեաների կողմից: Սրանք գնացին նրա մոտ, տրտմած երեսով նստեցին, սակայն ոչինչ չկարողացան ասել, միմյանց նայելով լռում էին, որպեսզի կույսը տրտմությունից չմեռնի:
Ո’վ Հովհաննես Ավետարանիչ, դո’ւ գնա պատմիր, քանի որ կանայք թուլասիրտ են, նրբազգաց, որի պատճառով էլ չեն կարող ասել...
 Եվ սա գնալով հարցնում է. «Ո’վ Մարիամ, ո՞ւր է քո Որդին, ո՞ւր է քո Ուրախությունը, ո՞ւր է մեր Վարդապետը: Իմ Տիրամա’յր, ահա հրեաները բռնել ու տանում են Նրան` խաչի մահվան դատապարտելու»: Երբ Հովհաննես այս ասաց, հրեաներն Հիսուսին անցկացնում էին Մարիամի տան մոտով: Ոմանք աղաղակում էին. «Ովքեր կամենում են տեսնել սուտ մարգարեի` բազում նախատինքներով մահը, թող գան ու տեսնեն»: Երբ Սուրբ Կույսն այս լսեց, զարմացած դուրս եկավ, տեսավ Նրան և ուշագնաց եղավ, գետին ընկավ ինչպես մեռած, չէր կարողանում տեսնել, խոսել կամ լսել:
 Ո’վ մարիամանք, շտապով օգնեցե’ք մեր Տիրամորը...
Փութալով եկան ու բարձրացրին նրան: Երբ ուշքի եկավ, տեսավ Որդուն մեծ անարգանքների մեջ: Դառնապես լալիս էր, աղաղակում էր, խփում երեսին, մազերը պոկոտում, զգեստները պատառոտում, սուգ էր անում Որդու վրա և ասում. «Ո’վ սիրելի Որդյակ, ինչպե’ս քեզ կորցրի, ո’վ իմ սիրտ, իմ ուրախություն, ինչ անի քո գերի մայրը: Այժմ ո՞ւմ մոտ գնամ»:
 Հրեաները դեռ պտտեցնում էին Հիսուսին ամբողջ Երուսաղեմով մեկ, և մայրն էլ շրջում էր Նրա հետևից: Այնտեղ շատ օտարներ կային. եթե այնտեղ լինեիր, կտեսնեիր, թե ինչպես էին հրեաներն անարգանքով քար ու հող նետում Նրա վրա: Տառապալից Մայրը փոքր – ինչ քայլեց ու կրկին ընկավ: Եվ նրան բարձրացրին:
 Աստծո Որդին հույժ և երկար չարչարվեց. քանի որ խաչը ծանր էր, չէր կարողանում տանել, և Նրան պարաններով էին քարշ տալիս: Մի պահակ բռնեցին` Սիմոն Կյուրենացուն, որպեսզի խաչը վերցնի:
 Ո’վ Աստվածածին, ինչո՞ւ ես դուրս եկել ու Գողգոթա գնում: Բավարար չէ՞, որ մեր (հոգիների) Հորը կորցրինք, քեզ է՞լ կորցնենք. տո’ւն դարձիր...
 Բայց նա չէր ուզում վերադառնալ, այլ բազում չարչարանքներով հասավ Գողգոթա: Ապա խաչը մոր աչքերի առաջ կանգնեցրին ու Հիսուսի ձեռքերը երկու կողմից սաստիկ ձգեցին և տարածեցին խաչի վրա: Մերկացրին, ձեռքերին ու ոտքերին մուրճով ստեպ – ստեպ հարվածելով` հաստ գամերով բևեռեցին: Ապա խաչը բարձրացրին, որպեսզի բոլորը տեսնեն: Այդ ժամանակ Քրիստոս առավել տանջվեց, և ձեռքերից ու ոտքերից սաստիկ արյուն էր հոսում: Տիրոջ Մայրն այրված սրտով կանգնած էր խաչի մոտ. այնքան արտասվեց, որ արտասուքն առվի նման էր հոսում:
 Ո’վ սուրբ Աստվածածին, ինչո՞ւ ես այդքան լալիս... Նա ասաց. «Լալու մեծ պատճառ ունեմ, քանի որ իմ Որդուն չարչարվելիս եմ տեսնում, սակայն չեմ կարողանում օգնել: Տեսնում եմ լալիս, բայց չեմ կարող մխիթարել: Տեսնում եմ, որ մեռնում է, սակայն չեմ կարող Նրա հետ մեռնել: Տեսնում եմ` ծարավ է, սակայն չեմ կարող ջրով հագեցնել: Վա’յ ինձ, ի՞նչ անեմ. իմ Որդին աղաղակում է, որ ծարավ է և լեղի են խմեցնում: Վախենում եմ գնամ ջուր բերեմ. գուցե գամ մեռած գտնեմ Նրան»:
 Կարող էր նաև հրեշտակին ասել. «Ո՞ւր է իմ ավետիսը, ո՞ւր է իմ ուրախությունը, ո՞ւր է իմ ողջույնը: Այսօր ամեն ինչ հակառակ է: Վա’յ ինձ. այն օրն ինձ Մարիամ անունով դիմեցիր, որ լուսավոր աստղ է թարգմանվում, իսկ այսօր խավար եղավ: Ասացիր շնորհներով լի’ եղիր. այսօր լի եմ դառնությամբ: Ասացիր Տերը քեզ հետ է. այսօր իմ Տիրոջը խլեցին ինձանից: Ասացիր օրհնյալ ես դու կանանց մեջ. այսօր նախատվում եմ Իսրայելի մեջ»: Դարձյալ կարող էր ասել Եղիսաբեթին. «Ո’վ ազգական իմ, ո՞ւր է քո ավետիսը, որ ասացիր օրհնյալ է քո որովայնի պտուղը»:
 Այս ասելով` գրկում էր խաչն ու համբուրում, սակայն չէր կարողանում Որդուն խաչից իջեցնել: Ավաղ, թշվառացած և այլայլված էր տեսնում իր Որդուն խաչի վրա, ինչպես Եսային էր ասում. «Մենք նրան տեսանք, և Նրա երեսը գույն չուներ, ոչ էլ գեղեցկություն, այլ Նրա տեսքն ավելի անարգ էր, քան բոլոր մարդկանցը»: Մայրը հրեաներին ասում էր. «Ի’նձ էլ սպանեցե’ք իմ Որդու հետ, քանի որ ինձ համար մեռնելը քաղցր է, քան Նրանից հետո ողջ մնալը»: Այսպես էր Դավիթը ողբում իր Աբիսողոմ որդու մահը և ասում. «Որդյա’կ, ո՞վ քո մահը ինձ կտա»: Նաև մայրն էր նույնն ասում. «Ո’վ Որդյակ, ուրիշներին ողորմում ես. ինչո՞ւ ինձ չես ողորմում, որ քեզ հետ մեռնեմ: Ավազակին մխիթարում ես` ասելով. «ինձ հետ դրախտում կլինես», իսկ ինձ ինչո՞ւ ես թողնում այս գայլերի մեջ»: Իսկ Հիսուս անընդհատ մորն էր նայում ու մխիթարում (հետևյալ խոսքերով). «Մ’ի լար, մա’յր Իմ, քանի որ քո ցավն Ինձ համար առավել է, քան Իմը»: Սկսեց Հորն այս խոսքերն ասել. «Էլի’, էլի’, լամա սաբաքթանի» ու հեգին ավանդեց:
 Ահա դու տե’ս մոր վախճանը, բայց ըստ Ավետարանի առաջնորդվիր:
 Երբ տանտերը մեռնում է, ամբողջ տունը խռովվում է: Այսպես էլ ամբողջ աշխարհը սգի մեջ է այսօր:
 Դու ավելացրու այնքան, որքան անհրաժեշտ է: 

Քրիստոսին փառք հավիտյանս. Ամէն







Բաժին: Քրիստոնեական դասընթացներ | Դիտումներ: 1604 | Ավելացրեց: Տեր_Համբարձում | Պիտակներ: Avag shabat, Ktak charcharanqneri, Կտակ, Ktak | Հեղինակություն: 5.0/20
Որոնում կայքում


Armenian Directory
Սույն կայքի նյութերը պաշտպանված են հեղինակային իրավունքով: Մեջբերումներ անելիս հղումը կայքին պարտադիր է:
Օնլայն ընդամենը: 1
Հյուրեր: 1
Օգտվողներ: 0

Հայ Առաքելական Ս. Եկեղեցի © 2011-2013